ˈurbãn, urbãn
Pochodzeniełac. Urbanus < łac. urbanus → miejski, mieszkaniec miasta, miłośnik życia miejskiego
- imię męskie
“Mam na imię Urban, z zawodu jestem ogrodnikiem, z zamiłowania winogrodnikiem i winiarzem.”
“Niektórzy rolnicy, jak na przykład pan Urban Kowalczyk, ukończyli kurs agroturystyczny.”
“W Kościele katolickim na 19 maja przypada wspomnienie św. Urbana, patrona winogrodników, winiarzy, winnic i winnej latorośli.”
FormyUrbana(genitive, singular) · Urbanowi(dative, singular) · Urbana(accusative, singular) · Urbanem(instrumental, singular) · Urbanie(locative, singular) · Urbanie(vocative, singular) · Urbanowie(nominative, plural) · Urbanów(genitive, plural) · Urbanom(dative, plural) · Urbanów(accusative, plural) · Urbanami(instrumental, plural) · Urbanach(locative, plural) · Urbanowie(vocative, plural) · Urbany(depreciative, nominative, vocative, plural)
Źródło: Wikisłownik