ˈvɨrkɔ, vyrko
Pochodzeniepol. wyro < z gwary żołnierskiej
- diminutiveod wyro
“Jeszcze tylko prysznic i wskakuję na wyrko.”
Formywyrka(genitive, singular) · wyrku(dative, singular) · wyrkiem(instrumental, singular) · wyrku(locative, singular) · wyrka(nominative, plural) · wyrek(genitive, plural) · wyrkom(dative, plural) · wyrka(accusative, plural) · wyrkami(instrumental, plural) · wyrkach(locative, plural) · wyrka(vocative, plural)
Źródło: Wikisłownik