Pochodzeniepol. wąs + -ik
- diminutiveod wąs
“Mały wąsik pod kulfoniastym nosem poruszył się na boki, a ręka poprawiła błyskawicznie monokl i wygładziła siwiejące baki. Szczupaczyńska dostrzegła, że łysinę zasłaniała pożyczka, finezyjna wprawdzie”
Formywąsika(genitive, singular) · wąsiku(genitive, singular) · wąsikowi(dative, singular) · wąsikiem(instrumental, singular) · wąsiku(locative, singular) · wąsiku(vocative, singular) · wąsiki(nominative, plural) · wąsików(genitive, plural) · wąsikom(dative, plural) · wąsiki(accusative, plural) · wąsikami(instrumental, plural) · wąsikach(locative, plural) · wąsiki(vocative, plural)