OrigineBorrowed from French assumer, from Latin assumare.
Formea asuma 1st conjugation(canonical) · asumă(present, singular, third-person) · asumat(participle, past) · asume(subjunctive, third-person) · a asuma(infinitive) · asumând(gerund) · asum(first-person, indicative, present, singular) · asumi(indicative, present, second-person, singular) · asumă(indicative, present, singular, third-person) · asumăm(first-person, indicative, plural, present) · asumați(indicative, plural, present, second-person) · asumă(indicative, plural, present, third-person) · asumam(first-person, imperfect, indicative, singular) · asumai(imperfect, indicative, second-person, singular) · asuma(imperfect, indicative, singular, third-person) · asumam(first-person, imperfect, indicative, plural) · asumați(imperfect, indicative, plural, second-person) · asumau(imperfect, indicative, plural, third-person) · asumai(first-person, indicative, perfect, singular) · asumași(indicative, perfect, second-person, singular)