OrigineBorrowed from French flanc.
Formeflancuri(plural) · flanc(accusative, indefinite, nominative, singular) · flancul(accusative, definite, nominative, singular) · flancuri(accusative, indefinite, nominative, plural) · flancurile(accusative, definite, nominative, plural) · flanc(dative, genitive, indefinite, singular) · flancului(dative, definite, genitive, singular) · flancuri(dative, genitive, indefinite, plural) · flancurilor(dative, definite, genitive, plural) · flancule(singular, vocative) · flancurilor(plural, vocative)