/i.miˈta/
OrigineBorrowed from French imiter, from Latin imitari.
Formea imita 1st conjugation(canonical) · imită(present, singular, third-person) · imitat(participle, past) · imite(subjunctive, third-person) · a imita(infinitive) · imitând(gerund) · imit(first-person, indicative, present, singular) · imiți(indicative, present, second-person, singular) · imită(indicative, present, singular, third-person) · imităm(first-person, indicative, plural, present) · imitați(indicative, plural, present, second-person) · imită(indicative, plural, present, third-person) · imitam(first-person, imperfect, indicative, singular) · imitai(imperfect, indicative, second-person, singular) · imita(imperfect, indicative, singular, third-person) · imitam(first-person, imperfect, indicative, plural) · imitați(imperfect, indicative, plural, second-person) · imitau(imperfect, indicative, plural, third-person) · imitai(first-person, indicative, perfect, singular) · imitași(indicative, perfect, second-person, singular)