OrigineBorrowed from Russian майор (major) or German Major, from Latin maior. Doublet of major and possibly mare.
Formemaiori(plural) · maior(accusative, indefinite, nominative, singular) · maiorul(accusative, definite, nominative, singular) · maiori(accusative, indefinite, nominative, plural) · maiorii(accusative, definite, nominative, plural) · maior(dative, genitive, indefinite, singular) · maiorului(dative, definite, genitive, singular) · maiori(dative, genitive, indefinite, plural) · maiorilor(dative, definite, genitive, plural) · maiorule(singular, vocative) · maiorilor(plural, vocative)