OrigineBorrowed from French tanin.
Formetaninuri(plural) · tanin(accusative, indefinite, nominative, singular) · taninul(accusative, definite, nominative, singular) · taninuri(accusative, indefinite, nominative, plural) · taninurile(accusative, definite, nominative, plural) · tanin(dative, genitive, indefinite, singular) · taninului(dative, definite, genitive, singular) · taninuri(dative, genitive, indefinite, plural) · taninurilor(dative, definite, genitive, plural) · taninule(singular, vocative) · taninurilor(plural, vocative)