/rumɛ́n/
IzvorFrom Proto-Slavic *ruměnъ. First attested in the 15th century.
Oblikerumȅn(canonical) · bȍlj rumȅn(comparative) · nȁjbolj rumȅn(superlative) · rumèn(masculine, nominative, singular) · rumêni(masculine, nominative, singular) · rumêna(feminine, nominative, singular) · rumêno(neuter, nominative, singular) · rumênega(genitive, masculine, singular) · rumêne(feminine, genitive, singular) · rumênega(genitive, neuter, singular) · rumênemu(dative, masculine, singular) · rumêni(dative, feminine, singular) · rumênemu(dative, neuter, singular) · nominativeⁱⁿᵃⁿ or(accusative, masculine, singular) · genitive(accusative, masculine, singular) · rumêno(accusative, feminine, singular) · rumêno(accusative, neuter, singular) · rumênem(locative, masculine, singular) · rumêni(feminine, locative, singular) · rumênem(locative, neuter, singular)