UrsprungFrom Old Swedish vinka, from Middle Low German winken, from Proto-Germanic *winkōną.
Formervinkar(present) · vinkade(preterite) · vinkat(supine) · vinka(imperative) · vinka(active, infinitive) · vinkas(infinitive, passive) · vinkat(active, supine) · vinkats(passive, supine) · vinka(active, imperative) · -(imperative, passive) · vinken(active, archaic, error-unrecognized-form) · -(archaic, error-unrecognized-form, passive) · vinkar(active, indicative, present) · vinkade(active, indicative, past) · vinkas(indicative, passive, present) · vinkades(indicative, passive, past) · vinka(active, archaic, error-unrecognized-form, present) · vinkade(active, archaic, error-unrecognized-form, past) · vinkas(archaic, error-unrecognized-form, passive, present) · vinkades(archaic, error-unrecognized-form, passive, past)