/ahaːˈliː/
KökenOsmanlı Türkçesi اهالی (ehâlî), o da Arapça أَهْل (ʾehl) kelimesinin çoğulu olan أَهَالِي (ʾehālī) kelimesinden gelmektedir.
- aralarında aynı yerde bulunmaktan başka hiçbir ortak özellik bulunmayan kişilerden oluşan topluluk, halk
“Mevsim daha Boğaz'ın bütün ahalisini toplayamamıştır.”
- bir yerde toplanan kalabalık
“Ahaliden kimsenin kendisini tanımaması için bir siyah mantoya bürünmüştü.”
Biçimlerahaliyi(accusative) · ahaliler(plural) · ahali(singular, nominative) · ahaliler(plural, nominative) · ahaliyi(singular, accusative) · ahalileri(plural, accusative) · ahaliye(singular, dative) · ahalilere(plural, dative) · ahalide(singular, locative) · ahalilerde(plural, locative) · ahaliden(singular, ablative) · ahalilerden(plural, ablative) · ahalinin(singular, genitive) · ahalilerin(plural, genitive) · ahalim(possessive, singular, first-person, nominative) · ahalilerim(possessive, plural, first-person, singular, nominative) · ahalimi(possessive, singular, first-person, accusative) · ahalilerimi(possessive, plural, first-person, singular, accusative) · ahalime(possessive, singular, first-person, dative) · ahalilerime(possessive, plural, first-person, singular, dative)