ahˈmac
KökenOsmanlı Türkçesi احمق (ahmak) Bu Osmanlı Türkçesi sözcük Arapça ح م ق (ḥ m ḳ) kökünden gelen أَحْمَق (ʾaḥmaḳ, “aptal, deli”) sözcüğünden alıntıdır. Bu Arapça sözcük حَمُقَ (ḥamuḳa) eyleminden türemiş ön addır.
- aklını gereği gibi kullanamayan, bön, budala, aptal
“En doğru, en yüksek fikir, bir cahil veya ahmağın elinde gülünç, değersiz bir hâle gelebilir.”
Biçimlerdaha ahmak(comparative) · en ahmak(superlative)