/aɫ.ˈɫah/
KökenOsmanlı Türkçesi الله (Allah) sözcüğünden devralındı. Osmanlı Türkçesi sözcük Arapça اَللّٰه (el-lāh) sözcüğünden alıntıdır. (Bir görüşe göre Arapça belirli tanımlık olan el edatı ve tanrı mânâsına gelen ilâh kelimesinin birleşmesiyle ortaya çıkmıştır: bir özel isim olarak Arapçada tek Tanrı'yı ifade eder. Bir başka görüşe göre Allah lafzı, İslam öncesinde Arap paganların putlarından olan el-Lât (اللات) veya Ârâmîce elâhâ (الاها) kelimelerinden alınmıştır.)
- Tanrı
“De ki: "Allah Ehad'dır. Allah Samet'tir. Hiç kimse ondan doğmamış ve o doğrulmamıştır. Eşi benzeri olmayan ilahtır."”
- Tanrı
BiçimlerAllah'ı(accusative) · Allah(singular, nominative) · Allah'ı(singular, accusative) · Allah'a(singular, dative) · Allah'ta(singular, locative) · Allah'tan(singular, ablative) · Allah'ın(singular, genitive) · Allah'ım(possessive, singular, first-person, nominative) · Allah'ımı(possessive, singular, first-person, accusative) · Allah'ıma(possessive, singular, first-person, dative) · Allah'ımda(possessive, singular, first-person, locative) · Allah'ımdan(possessive, singular, first-person, ablative) · Allah'ımın(possessive, singular, first-person, genitive) · Allah'ın(possessive, singular, second-person, nominative) · Allah'ını(possessive, singular, second-person, accusative) · Allah'ına(possessive, singular, second-person, dative) · Allah'ında(possessive, singular, second-person, locative) · Allah'ından(possessive, singular, second-person, ablative) · Allah'ının(possessive, singular, second-person, genitive) · Allah'ı(possessive, singular, third-person, nominative)