/ˈd͡ʒym.ɫe/, /d͡ʒym.ˈɫe/
KökenOsmanlı Türkçesi جمله, Arapça جُمْلة (cümle).
- hüküm bildirmek için tek başına çekimli bir fiil veya çekimli bir fiille kullanılan kelimeler dizisi
“Ben bu cümleyi üç defa okudum, hiçbir şey anlayamadım.”
- obsoletedizge, sistem
- (belgisiz adıl): herkes
“Cümleye uzun ömürler dilerim.”
- bütün, hep
“Cümle canlı hep topraktan / Var olmuşuz emir Hakk'tan. (...)”
Biçimlercümleyi(accusative) · cümleler(plural) · cümlesi(possessive) · cümle(singular, nominative) · cümleler(plural, nominative) · cümleyi(singular, accusative) · cümleleri(plural, accusative) · cümleye(singular, dative) · cümlelere(plural, dative) · cümlede(singular, locative) · cümlelerde(plural, locative) · cümleden(singular, ablative) · cümlelerden(plural, ablative) · cümlenin(singular, genitive) · cümlelerin(plural, genitive) · cümlem(possessive, singular, first-person, nominative) · cümlelerim(possessive, plural, first-person, singular, nominative) · cümlemi(possessive, singular, first-person, accusative) · cümlelerimi(possessive, plural, first-person, singular, accusative) · cümleme(possessive, singular, first-person, dative)