KökenOsmanlı Türkçesi فقه, Arapça فِقْه (fiḳh).
- bir şeyi, gereği gibi, iyice anlayıp bilme
- İslâmî kanunların teorik ve pratik uygulama (fetva) çalışmalarına verilen isim
Biçimlerfıkıhı(accusative) · fıkıhlar(plural) · fıkıh(singular, nominative) · fıkıhlar(plural, nominative) · fıkıhı(singular, accusative) · fıkıhları(plural, accusative) · fıkıha(singular, dative) · fıkıhlara(plural, dative) · fıkıhta(singular, locative) · fıkıhlarda(plural, locative) · fıkıhtan(singular, ablative) · fıkıhlardan(plural, ablative) · fıkıhın(singular, genitive) · fıkıhların(plural, genitive) · fıkıhım(possessive, singular, first-person, nominative) · fıkıhlarım(possessive, plural, first-person, singular, nominative) · fıkıhımı(possessive, singular, first-person, accusative) · fıkıhlarımı(possessive, plural, first-person, singular, accusative) · fıkıhıma(possessive, singular, first-person, dative) · fıkıhlarıma(possessive, plural, first-person, singular, dative)