/hy.ˈkym/
KökenOsmanlı Türkçesi حكم, o da Arapça حٌكْم (ḥunkm)
- değer, aynı veya benzer vasıf
“Kocabaş Kazasker, gerçekten Sultan Mahmut'un göz bebeği hükmündeymiş.”
- egemenlik, hâkimiyet
- geçerlilik, muteber olma; ehemmiyet, önem
- karar
“Mahkeme dün hükmü açıkladı.”
- yargı
“Hükmü doğru ve pek de yerinde olamazdı.”
Biçimlerhükmü(accusative) · hükümler(plural) · hüküm(singular, nominative) · hükümler(plural, nominative) · hükmü(singular, accusative) · hükümleri(plural, accusative) · hükme(singular, dative) · hükümlere(plural, dative) · hükümde(singular, locative) · hükümlerde(plural, locative) · hükümden(singular, ablative) · hükümlerden(plural, ablative) · hükmün(singular, genitive) · hükümlerin(plural, genitive) · hükmüm(possessive, singular, first-person, nominative) · hükümlerim(possessive, plural, first-person, singular, nominative) · hükmümü(possessive, singular, first-person, accusative) · hükümlerimi(possessive, plural, first-person, singular, accusative) · hükmüme(possessive, singular, first-person, dative) · hükümlerime(possessive, plural, first-person, singular, dative)