[ɪn̪ʲˈs̪ɑn̪]
KökenOsmanlı Türkçesi انسان, o da Arapça إِنْسَان (ʾinsān), o da Aramice אבשא, o da İbranice אבוש, o da Akadca nişu (“halk kavmi”) kelimesinden gelmektedir.
- Toplum hâlinde bir kültür çevresinde yaşayan, düşünme ve konuşma yeteneği olan, evreni bütün olarak kavrayabilen, bulguları sonucunda değiştirebilen ve biçimlendirebilen canlı;adam, âdem, âdemoğlu, insanoğlu, kişioğlu, beniâdem, benibeşer, fâni, in; (Homo sapiens)
- metaphoricuy ve ahlak yönünden üstün nitelikli kimse; adam.
Biçimlerinsanı(accusative) · insanlar(plural) · insan(singular, nominative) · insanlar(plural, nominative) · insanı(singular, accusative) · insanları(plural, accusative) · insana(singular, dative) · insanlara(plural, dative) · insanda(singular, locative) · insanlarda(plural, locative) · insandan(singular, ablative) · insanlardan(plural, ablative) · insanın(singular, genitive) · insanların(plural, genitive) · insanım(possessive, singular, first-person, nominative) · insanlarım(possessive, plural, first-person, singular, nominative) · insanımı(possessive, singular, first-person, accusative) · insanlarımı(possessive, plural, first-person, singular, accusative) · insanıma(possessive, singular, first-person, dative) · insanlarıma(possessive, plural, first-person, singular, dative)