/i.raː.ˈde/
KökenOsmanlı Türkçesi اراده, o da Arapça إرَادَة (ʾirāde)
- buyruk, emir
“Görülünce vurulması için irade bile var.”
- dilek, istek
“Ölüme, yaşama irademizin bir çeşit tükenişi diye bakıyoruz.”
- bir şeyi yapıp yapmamaya karar verme gücü
“Korkunç bir irade kuvveti sarfıyla baş ucundaki lambayı yaktı.”
Biçimleriradeyi(accusative) · iradeler(plural) · iradesi(possessive) · irade(singular, nominative) · iradeler(plural, nominative) · iradeyi(singular, accusative) · iradeleri(plural, accusative) · iradeye(singular, dative) · iradelere(plural, dative) · iradede(singular, locative) · iradelerde(plural, locative) · iradeden(singular, ablative) · iradelerden(plural, ablative) · iradenin(singular, genitive) · iradelerin(plural, genitive) · iradem(possessive, singular, first-person, nominative) · iradelerim(possessive, plural, first-person, singular, nominative) · irademi(possessive, singular, first-person, accusative) · iradelerimi(possessive, plural, first-person, singular, accusative) · irademe(possessive, singular, first-person, dative)