/ka.ˈɾaɾ/
KökenOsmanlı Türkçesi قرار, Arapça قَرَار (ḳarār)
- Bir iş veya sorun hakkında düşünülerek verilen kesin yargı:
“Bu kararı söyleyen sesin tesiri gözlerimizi yaşla doldurdu.”
- Herhangi bir durum için tartışılarak verilen kesin yargı; hüküm, mahkeme kararı.
- Bu yargıyı bildiren belge.
- Değişmeyen, düzenli durum
- Değişmez olma.
- Tam ölçüsünde, ne az ne çok.
- Türk müziğinde, taksim yaparken ana makama dönüş.
- karmak eyleminin bildirme kipi geniş zaman 3. teklik şahıs olumlu çekimi
Biçimlerkararı(accusative) · kararlar(plural) · karar(singular, nominative) · kararlar(plural, nominative) · kararı(singular, accusative) · kararları(plural, accusative) · karara(singular, dative) · kararlara(plural, dative) · kararda(singular, locative) · kararlarda(plural, locative) · karardan(singular, ablative) · kararlardan(plural, ablative) · kararın(singular, genitive) · kararların(plural, genitive) · kararım(possessive, singular, first-person, nominative) · kararlarım(possessive, plural, first-person, singular, nominative) · kararımı(possessive, singular, first-person, accusative) · kararlarımı(possessive, plural, first-person, singular, accusative) · kararıma(possessive, singular, first-person, dative) · kararlarıma(possessive, plural, first-person, singular, dative)