[kʊˈzɛj]
KökenOsmanlı Türkçesi قوزای (kuzay) sözcüğünden devralındı, Ana Türkçe *kuŕ (“güneş almayan yer, dağın gölge yanı”) sözcüğünden.
- Bulunulan yerde sağa doğu, sola batı alındığında yüzün dönük olduğu yön.
“Zonguldak, Ankara'nın kuzeyindedir.”
- Yıldız.
- Güneş görmeyen yer.
Biçimlerkuzeyi(accusative) · kuzeyler(plural) · kuzey(singular, nominative) · kuzeyler(plural, nominative) · kuzeyi(singular, accusative) · kuzeyleri(plural, accusative) · kuzeye(singular, dative) · kuzeylere(plural, dative) · kuzeyde(singular, locative) · kuzeylerde(plural, locative) · kuzeyden(singular, ablative) · kuzeylerden(plural, ablative) · kuzeyin(singular, genitive) · kuzeylerin(plural, genitive) · kuzeyim(possessive, singular, nominative) · kuzeylerim(possessive, plural, nominative) · kuzeyimi(possessive, singular, accusative) · kuzeylerimi(possessive, plural, accusative) · kuzeyime(possessive, singular, dative) · kuzeylerime(possessive, plural, dative)