/ˈɫeh.t͡ʃe/
KökenOsmanlı Türkçesi, o da Arapça لَهْجَةٌ (lehcetün).
- konuşma tarzı
“Onun lehçesine âşinâ olanlara göre gayet derin hikmet, pek ince mânâlar taşırdı.”
- bir dilin bölgesel, siyasî ya da tarihî sebeplerden dolayı ses, yapı ve söz dizimi özellikleriyle ayrılan kolu
“Kendisi bütün Lehçe lehçelerine âşinâydı.”
- Polonya'nın resmî dili
“Kendisi bütün Lehçe lehçelerine âşinâydı.”
Biçimlerlehçeyi(accusative) · lehçeler(plural) · lehçesi(possessive) · lehçe(singular, nominative) · lehçeler(plural, nominative) · lehçeyi(singular, accusative) · lehçeleri(plural, accusative) · lehçeye(singular, dative) · lehçelere(plural, dative) · lehçede(singular, locative) · lehçelerde(plural, locative) · lehçeden(singular, ablative) · lehçelerden(plural, ablative) · lehçenin(singular, genitive) · lehçelerin(plural, genitive) · lehçem(possessive, singular, first-person, nominative) · lehçelerim(possessive, plural, first-person, singular, nominative) · lehçemi(possessive, singular, first-person, accusative) · lehçelerimi(possessive, plural, first-person, singular, accusative) · lehçeme(possessive, singular, first-person, dative)