/nɑːˈmus/
KökenOsmanlı Türkçesi ناموس, o da Arapça نَامُوس (nāmūs) sözcüğünden gelmektedir.
- bir toplum içinde ahlâk kurallarına karşı beslenen bağlılık, iffet
“Fakat durup dururken, kendi yağıyla kavrulan bir genç kız namusuna bu kadar namussuzca iftira olur mu?”
- doğruluk, dürüstlük
“Liyakat ve namusa dayanan zenginliğe düşman değilim.”
- iffet
Biçimlernamusu(accusative) · namuslar(plural) · namus(singular, nominative) · namuslar(plural, nominative) · namusu(singular, accusative) · namusları(plural, accusative) · namusa(singular, dative) · namuslara(plural, dative) · namusta(singular, locative) · namuslarda(plural, locative) · namustan(singular, ablative) · namuslardan(plural, ablative) · namusun(singular, genitive) · namusların(plural, genitive) · namusum(possessive, singular, first-person, nominative) · namuslarım(possessive, plural, first-person, singular, nominative) · namusumu(possessive, singular, first-person, accusative) · namuslarımı(possessive, plural, first-person, singular, accusative) · namusuma(possessive, singular, first-person, dative) · namuslarıma(possessive, plural, first-person, singular, dative)