/os.ˈman/
KökenOsmanlı Türkçesi عثمان, Arapça عُثْمَان (ʿus̱mān).
- yılan yavrusu
- ateş gibi adam
Biçimlerosmanı(accusative) · osmanlar(plural) · Osman'ı(accusative) · Osman(singular, nominative) · Osman'ı(singular, accusative) · Osman'a(singular, dative) · Osman'da(singular, locative) · Osman'dan(singular, ablative) · Osman'ın(singular, genitive) · Osman'ım(possessive, singular, first-person, nominative) · Osman'ımı(possessive, singular, first-person, accusative) · Osman'ıma(possessive, singular, first-person, dative) · Osman'ımda(possessive, singular, first-person, locative) · Osman'ımdan(possessive, singular, first-person, ablative) · Osman'ımın(possessive, singular, first-person, genitive) · Osman'ın(possessive, singular, second-person, nominative) · Osman'ını(possessive, singular, second-person, accusative) · Osman'ına(possessive, singular, second-person, dative) · Osman'ında(possessive, singular, second-person, locative) · Osman'ından(possessive, singular, second-person, ablative)