/se.ˈɫef/
KökenOsmanlı Türkçesi سلف, Arapça سَلَف (selef).
- Bizden önce yaşamış olanlar
“Selefleri bu yolda bir sürü tedbir almışlar, fakat tam muvaffak olamamışlardır.”
Biçimlerselefi(accusative) · selefler(plural) · selef(singular, nominative) · selefler(plural, nominative) · selefi(singular, accusative) · selefleri(plural, accusative) · selefe(singular, dative) · seleflere(plural, dative) · selefte(singular, locative) · seleflerde(plural, locative) · seleften(singular, ablative) · seleflerden(plural, ablative) · selefin(singular, genitive) · seleflerin(plural, genitive) · selefim(possessive, singular, first-person, nominative) · seleflerim(possessive, plural, first-person, singular, nominative) · selefimi(possessive, singular, first-person, accusative) · seleflerimi(possessive, plural, first-person, singular, accusative) · selefime(possessive, singular, first-person, dative) · seleflerime(possessive, plural, first-person, singular, dative)