/ta.ˈbut/
KökenOsmanlı Türkçesi تابوت, Arapça تَابُوت (tābūt).
- Ölünün mezarlığa götürülürken içine konulduğu sandık
- İçine yumurta konan uzun sandık
Biçimlertabutu(accusative) · tabutlar(plural) · tabut(singular, nominative) · tabutlar(plural, nominative) · tabutu(singular, accusative) · tabutları(plural, accusative) · tabuta(singular, dative) · tabutlara(plural, dative) · tabutta(singular, locative) · tabutlarda(plural, locative) · tabuttan(singular, ablative) · tabutlardan(plural, ablative) · tabutun(singular, genitive) · tabutların(plural, genitive) · tabutum(possessive, singular, first-person, nominative) · tabutlarım(possessive, plural, first-person, singular, nominative) · tabutumu(possessive, singular, first-person, accusative) · tabutlarımı(possessive, plural, first-person, singular, accusative) · tabutuma(possessive, singular, first-person, dative) · tabutlarıma(possessive, plural, first-person, singular, dative)