/taːkatʲ/
KökenOsmanlı Türkçesi طاقت (tâkat) sözcüğünden devralındı, Arapça طَاقَة (ṭāḳa) sözcüğünden.
- bir şeyi yapabilme, başarabilme gücü, güç, hâl, derman, kuvvet
“Hareket edebilecek ne vasıtamız ne takatimiz vardı.”
Biçimlertakati(accusative) · takatler(plural) · takat(singular, nominative) · takatler(plural, nominative) · takati(singular, accusative) · takatleri(plural, accusative) · takate(singular, dative) · takatlere(plural, dative) · takatte(singular, locative) · takatlerde(plural, locative) · takatten(singular, ablative) · takatlerden(plural, ablative) · takatin(singular, genitive) · takatlerin(plural, genitive) · takatim(possessive, singular, first-person, nominative) · takatlerim(possessive, plural, first-person, singular, nominative) · takatimi(possessive, singular, first-person, accusative) · takatlerimi(possessive, plural, first-person, singular, accusative) · takatime(possessive, singular, first-person, dative) · takatlerime(possessive, plural, first-person, singular, dative)