/ve.ˈciɫ/
KökenOsmanlı Türkçesi وكيل, o da Arapça وَكِيل (vekīl).
- bir görevde, asıl görevlinin yerine bakan kimse
- birinin, işini görmesi için kendi yerine bıraktığı veya yetki verdiği kimse
- Mahkemede tarafların ivazında işi yürüten şahıs, hukukçu, avukat, aklavcı.
- bakan
“Hanın avlusundan sokağa vekil ve sefir otomobillerine taş çıkartacak bir lüks otomobil yürüdü.”
- form-of, short-formmilletvekili kavramının kısa şekli
Biçimlervekili(accusative) · vekiller(plural) · vekil(singular, nominative) · vekiller(plural, nominative) · vekili(singular, accusative) · vekilleri(plural, accusative) · vekile(singular, dative) · vekillere(plural, dative) · vekilde(singular, locative) · vekillerde(plural, locative) · vekilden(singular, ablative) · vekillerden(plural, ablative) · vekilin(singular, genitive) · vekillerin(plural, genitive) · vekilim(possessive, singular, first-person, nominative) · vekillerim(possessive, plural, first-person, singular, nominative) · vekilimi(possessive, singular, first-person, accusative) · vekillerimi(possessive, plural, first-person, singular, accusative) · vekilime(possessive, singular, first-person, dative) · vekillerime(possessive, plural, first-person, singular, dative)