[jɑ.ˈlɑn]
KökenOsmanlı Türkçesi يالان
- doğru olmayan, gerçeğe uymayan söz, kaşkariko, kıtır, hilaf, şorolop
“Yalanı en güzel kullanmış olanlar eski Şarklılardır.”
- yalancı kişi
Biçimleryalanı(accusative) · yalanlar(plural) · yalan(singular, nominative) · yalanlar(plural, nominative) · yalanı(singular, accusative) · yalanları(plural, accusative) · yalana(singular, dative) · yalanlara(plural, dative) · yalanda(singular, locative) · yalanlarda(plural, locative) · yalandan(singular, ablative) · yalanlardan(plural, ablative) · yalanın(singular, genitive) · yalanların(plural, genitive) · yalanım(possessive, singular, first-person, nominative) · yalanlarım(possessive, plural, first-person, singular, nominative) · yalanımı(possessive, singular, first-person, accusative) · yalanlarımı(possessive, plural, first-person, singular, accusative) · yalanıma(possessive, singular, first-person, dative) · yalanlarıma(possessive, plural, first-person, singular, dative)