[z̪äˈmɑn̪]
KökenOsmanlı Türkçesi زمان, Arapça زَمَان (zemān), Farsça زمان
- Bir işin, bir oluşun içinde geçtiği, geçeceği veya geçmekte olduğu süre; hengâm, vakit.
- u sürenin belirli bir parçası; vakit.
- Belirlenmiş olan an.
- Çağ, mevsim.
- Bir işe ayrılmış veya bir iş için alışılmış saatler; vakit.
- Dönem, devir.
- Olayların oluş ve akış sırasını belirleyen, düzenli ve dönemli gök olaylarını birim olarak kullanan sanal bir kavram.
- Çekimli fiilin karşıladığı kılış veya oluşun içinde geçtiği dil bilgisel zaman dilimini gösteren kategori; bildirme kipi, haber kipi.
- Yer kabuğunun geçirdiği gelişimde belirlenen ve fosillere göre dörde ayrılan geniş evrelerden her biri.
- Bir soyadı. Türkiye ve Bangladeş'te yaygın bir soyadı
“Şah Zaman, 1001 Gece Masalları'nda Sultan Şehriyar'ın kardeşidir.”
- Afganistan'da bir yerleşim yeri
- Kamerun'daki Beti-Pahuin etnik gruplarından biri.
- TurkeyTürkiye'de ilk defa Web sitesiyle okurlarına ulaşan millî gazete.
Biçimlerzamanı(accusative) · zamanlar(plural) · zaman(singular, nominative) · zamanlar(plural, nominative) · zamanı(singular, accusative) · zamanları(plural, accusative) · zamana(singular, dative) · zamanlara(plural, dative) · zamanda(singular, locative) · zamanlarda(plural, locative) · zamandan(singular, ablative) · zamanlardan(plural, ablative) · zamanın(singular, genitive) · zamanların(plural, genitive) · zamanım(possessive, singular, first-person, nominative) · zamanlarım(possessive, plural, first-person, singular, nominative) · zamanımı(possessive, singular, first-person, accusative) · zamanlarımı(possessive, plural, first-person, singular, accusative) · zamanıma(possessive, singular, first-person, dative) · zamanlarıma(possessive, plural, first-person, singular, dative)