[ˈdɪkei̯]
ПоходженняFrom Proto-Slavic *dikъ.
Формиди́кий(canonical) · dýkyj(romanization) · ди́ко(adverb) · ди́кість(abstract-noun) · ди́кий(masculine, nominative, singular) · ди́ке(neuter, nominative, singular) · ди́кеє(dated, dialectal, neuter, nominative, singular) · ди́ка(feminine, nominative, singular) · ди́кая(dated, dialectal, feminine, nominative, singular) · ди́кі(nominative, plural) · ди́кії(dated, dialectal, nominative, plural) · ди́кого(genitive, masculine, neuter, singular) · ди́кої(feminine, genitive, singular) · ди́ких(genitive, plural) · ди́кому(dative, masculine, neuter, singular) · ди́кій(dative, feminine, singular) · ди́ким(dative, plural) · ди́кого(accusative, animate, masculine, singular) · ди́ке(accusative, neuter, singular) · ди́кеє(accusative, dated, dialectal, neuter, singular)