[ɑjˈrɑn], [ejˈrɑn]
OriginFrom Proto-Turkic *ayran (“koumiss”).
Formsayranı(accusative, definite) · ayranlar(plural) · ayran(nominative, singular) · ayranlar(nominative, plural) · ayranı(accusative, definite, singular) · ayranları(accusative, definite, plural) · ayrana(dative, singular) · ayranlara(dative, plural) · ayranda(locative, singular) · ayranlarda(locative, plural) · ayrandan(ablative, singular) · ayranlardan(ablative, plural) · ayranın(definite, genitive, singular) · ayranların(definite, genitive, plural) · ayranım(first-person, nominative, possessive, singular) · ayranlarım(first-person, nominative, possessive, singular) · ayranın(nominative, possessive, second-person, singular) · ayranların(nominative, possessive, second-person, singular) · ayranı(nominative, possessive, singular, third-person) · ayranları(nominative, possessive, singular, third-person)