[dœˈjyʃ]
MənşəFrom döymək (“to beat, to beat up”) + -üş. Cognate with Turkish dövüş.
- battle, fight, combat
“həlledici döyüş” — a decisive battle
“Malazgird döyüşü” — Battle of Manzikert
“Qoca kişi gəncliyində çoxlu döyüşlərdə iştirak etmişdi.” — The old man had participated in many battles when he was young.
Formalardöyüşü(accusative, definite) · döyüşlər(plural) · döyüş(nominative, singular) · döyüşlər(nominative, plural) · döyüşü(accusative, definite, singular) · döyüşləri(accusative, definite, plural) · döyüşə(dative, singular) · döyüşlərə(dative, plural) · döyüşdə(locative, singular) · döyüşlərdə(locative, plural) · döyüşdən(ablative, singular) · döyüşlərdən(ablative, plural) · döyüşün(definite, genitive, singular) · döyüşlərin(definite, genitive, plural) · döyüşüm(first-person, nominative, possessed-single, possessive, singular) · döyüşlərim(first-person, nominative, possessed-many, possessive, singular) · döyüşün(nominative, possessed-single, possessive, second-person, singular) · döyüşlərin(nominative, possessed-many, possessive, second-person, singular) · döyüşü(nominative, possessed-single, possessive, singular, third-person) · döyüşləri(nominative, possessed-many, possessive, singular, third-person)