[itɑˈæt]
OriginFrom Arabic إطاعة (ʔiṭāʕa).
Formsitaəti(accusative, definite) · itaətlər(plural) · itaət(nominative, singular) · itaətlər(nominative, plural) · itaəti(accusative, definite, singular) · itaətləri(accusative, definite, plural) · itaətə(dative, singular) · itaətlərə(dative, plural) · itaətdə(locative, singular) · itaətlərdə(locative, plural) · itaətdən(ablative, singular) · itaətlərdən(ablative, plural) · itaətin(definite, genitive, singular) · itaətlərin(definite, genitive, plural) · itaətim(first-person, nominative, possessive, singular) · itaətlərim(first-person, nominative, possessive, singular) · itaətin(nominative, possessive, second-person, singular) · itaətlərin(nominative, possessive, second-person, singular) · itaəti(nominative, possessive, singular, third-person) · itaətləri(nominative, possessive, singular, third-person)
Source: Wiktionary — CC BY-SA 4.0