[ɡoˈʃun]
MənşəFrom Proto-Common Turkic *košun. Equivalent to qoş- (“to join, unite, attach”) + -un. Cognate with Kazakh қосын (qosyn), Uzbek qo‘shin.
- pluralarmy, troops, armed forces
“nizami qoşunları” — regular troops
“quru qoşunları” — land forces
“qoşun yığmaq” — to raise troops
- horde
“düşmən qoşunları” — enemy hordes
- attributivemilitary, army
“qoşun kəşfiyyatı” — army intelligence
- form-of, imperative, plural, second-personsecond-person plural imperative of qoşmaq
Formalarqoşunu(accusative, definite) · qoşunlar(plural) · qoşun(nominative, singular) · qoşunlar(nominative, plural) · qoşunu(accusative, definite, singular) · qoşunları(accusative, definite, plural) · qoşuna(dative, singular) · qoşunlara(dative, plural) · qoşunda(locative, singular) · qoşunlarda(locative, plural) · qoşundan(ablative, singular) · qoşunlardan(ablative, plural) · qoşunun(definite, genitive, singular) · qoşunların(definite, genitive, plural) · qoşunum(first-person, nominative, possessive, singular) · qoşunlarım(first-person, nominative, possessive, singular) · qoşunun(nominative, possessive, second-person, singular) · qoşunların(nominative, possessive, second-person, singular) · qoşunu(nominative, possessive, singular, third-person) · qoşunları(nominative, possessive, singular, third-person)