[zɑˈmɑn]
OriginFrom Persian زمان (zamân).
- time
“Zaman puldur.” — Time is money.
- tense
“keçmiş zaman” — past tense
“indiki zaman” — present tense
“gələcək zaman” — future tense
Formszamanı(accusative, definite) · zamanlar(plural) · zaman(nominative, singular) · zamanlar(nominative, plural) · zamanı(accusative, definite, singular) · zamanları(accusative, definite, plural) · zamana(dative, singular) · zamanlara(dative, plural) · zamanda(locative, singular) · zamanlarda(locative, plural) · zamandan(ablative, singular) · zamanlardan(ablative, plural) · zamanın(definite, genitive, singular) · zamanların(definite, genitive, plural) · zamanım(first-person, nominative, possessive, singular) · zamanlarım(first-person, nominative, possessive, singular) · zamanın(nominative, possessive, second-person, singular) · zamanların(nominative, possessive, second-person, singular) · zamanı(nominative, possessive, singular, third-person) · zamanları(nominative, possessive, singular, third-person)