[vɫɐˈka], [ˈvɫakɐ]
ПроизходInherited from Proto-Slavic *volka. Synchronically, deverbal from вла́ча (vláča, “to tug, to pull”).
- dialectalkinred, clan
- collective, dialectalrelatives
Формивлака́(canonical) · вла́ка(canonical, feminine) · vlaká(romanization) · vláka(romanization) · влака́(indefinite, singular) · вла́ка(indefinite, singular) · влаки́(indefinite, plural) · вла́ки(indefinite, plural) · влака́та(definite, singular) · вла́ката(definite, singular) · влаки́те(definite, plural) · вла́ките(definite, plural)