[ˈklaka]
OriginBorrowed from French claque.
- feminineclaque (people hired to applaud or boo)
Formsklaka(nominative, singular) · klaky(nominative, plural) · klaky(genitive, singular) · klak(genitive, plural) · klace(dative, singular) · klakám(dative, plural) · klaku(accusative, singular) · klaky(accusative, plural) · klako(singular, vocative) · klaky(plural, vocative) · klace(locative, singular) · klakách(locative, plural) · klakou(instrumental, singular) · klakami(instrumental, plural)
Source: Wiktionary — CC BY-SA 4.0