ðiˈkos
Ετυμολογίαδικός < (κληρονομημένο) μεσαιωνική ελληνική δικός < ελληνιστική κοινή ἰδικός < αρχαία ελληνική ἴδιος < ἕ + -δ- + -ιος
- first-person, singularπου ανήκει σε κάποιον (Χρειάζεται επεξεργασία)
“→ χρειάζεται παράδειγμα”
- που είναι οικείος, κοντινός
Τύποιδικός(masculine, singular, nominative) · δική(singular, feminine, nominative) · δικιά(singular, feminine, nominative) · δικό(singular, nominative, neuter) · δικού(masculine, genitive, singular) · δικής(genitive, singular, feminine) · δικιάς(genitive, singular, feminine) · δικού(genitive, singular, neuter) · δικό(accusative, masculine, singular) · δική(accusative, singular, feminine) · δικιά(accusative, singular, feminine) · δικό(accusative, singular, neuter) · δικέ(masculine, singular, vocative) · δική(singular, feminine, vocative) · δικιά(singular, feminine, vocative) · δικό(singular, vocative, neuter) · δικοί(masculine, nominative, plural) · δικές(feminine, nominative, plural) · δικά(nominative, neuter, plural) · δικών(masculine, genitive, plural)