ðiˈpsa.o
Ετυμολογίαδιψάω < διψ(ώ) + νεοελληνικό επίθημα -άω < (κληρονομημένο) αρχαία ελληνική διψῶ / διψάω < δίψα < προελληνικής προέλευσης
- νιώθω την επιθυμία να πιω (ή ν’ απορροφήσω) νερό ή άλλο υγρό
“※ Αρνήθηκα να πιω και της είπα ότι δε δίψαγα. (Θανάσης Βαλτινός, Ο γύψος. Συλλογή διηγημάτων Δεκαοχτώ κείμενα. Αθήνα: Κέδρος, 1970)”
- figurativelyεπιθυμώ κάτι πάρα πολύ
Τύποιδιψούσα(imperfect) · δίψαγα(imperfect) · δίψασα(aorist) · διψασμένος(passive, participle) · διψάω(present, first-person, singular) · διψώ(present, first-person, singular) · διψούσα(imperfect, first-person, singular) · δίψαγα(imperfect, first-person, singular) · θα διψάω(future, imperfect, first-person, singular) · θα διψώ(future, imperfect, first-person, singular) · να διψάω(subjunctive, first-person, singular) · να διψώ(subjunctive, first-person, singular) · διψώντας(participle) · διψάς(present, second-person, singular) · διψούσες(imperfect, second-person, singular) · δίψαγες(imperfect, second-person, singular) · θα διψάς(future, imperfect, second-person, singular) · να διψάς(subjunctive, second-person, singular) · δίψα(imperative, second-person, singular) · δίψαγε(imperative, second-person, singular)