Ετυμολογίακλάνω < (κληρονομημένο) μεσαιωνική ελληνική κλάνω < αρχαία ελληνική κλάω / κλῶ (σπάζω -όπως, σπάζω αέρα), από το θέμα του αορίστου ἔ-κλασ-α
- αφήνω μια κλανιά
- figurativelyπεριφρονώ
Τύποιέκλασα(aorist) · κλασμένος(passive, participle) · κλάνω(present, first-person, singular) · έκλανα(imperfect, first-person, singular) · θα κλάνω(future, imperfect, first-person, singular) · να κλάνω(subjunctive, first-person, singular) · κλάνοντας(participle) · κλάνεις(present, second-person, singular) · έκλανες(imperfect, second-person, singular) · θα κλάνεις(future, imperfect, second-person, singular) · να κλάνεις(subjunctive, second-person, singular) · κλάνε(imperative, second-person, singular) · κλάνει(present, third-person, singular) · έκλανε(imperfect, third-person, singular) · θα κλάνει(future, imperfect, third-person, singular) · να κλάνει(subjunctive, third-person, singular) · κλάνουμε(present, first-person, plural) · κλάναμε(imperfect, first-person, plural) · θα κλάνουμε(future, imperfect, first-person, plural) · να κλάνουμε(subjunctive, first-person, plural)