ˈa.fɾon
Ετυμολογίαάφρων < (διαχρονικό δάνειο) αρχαία ελληνική ἄφρων < ἄ- στερητικό+ -φρων < φρήν
- formalχωρίς φρόνηση, άμυαλος, απερίσκεπτος, πολύ επιπόλαιος
- που κάνει μια πράξη τρέλας, κάτι παράτολμο και παράλογο, που έχει χάσει τα λογικά του, ο τρελαμένος
Τύποιάφρων(masculine, singular, nominative) · άφρονας(masculine, singular, nominative) · άφρων(singular, feminine, nominative) · άφρον(singular, nominative, neuter) · άφρονος(masculine, genitive, singular) · άφρονα(masculine, genitive, singular) · άφρονος(genitive, singular, feminine) · άφρονος(genitive, singular, neuter) · άφρονα(accusative, masculine, singular) · άφρονα(accusative, singular, feminine) · άφρον(accusative, singular, neuter) · άφρων(masculine, singular, vocative) · άφρονα(masculine, singular, vocative) · άφρων(singular, feminine, vocative) · άφρον(singular, vocative, neuter) · άφρονες(masculine, nominative, plural) · άφρονες(feminine, nominative, plural) · άφρονα(nominative, neuter, plural) · αφρόνων(masculine, genitive, plural) · αφρόνων(genitive, feminine, plural)