ˈði.co
Ετυμολογίαδίκιο < κληρονομημένο από την αρχαία ελληνική δίκαιον με συνίζηση στην κατάληξη. Συγκρίνετε με το ουσιαστικό δίκαιο.
- αυτό που είναι αληθές ή ορθό, που συμφωνεί με την πραγματικότητα
“έχω δίκιο, δίκιο έχεις”
“Η επιστημονική εξέλιξη απέδειξε ότι ο Γαλιλαίος είχε δίκιο σε αυτά που υποστήριζε.”
- αυτό που είναι σύμφωνο με τις αρχές της ηθικής και της δικαιοσύνης
“Αγωνίζομαι να βρω το δίκιο μου, τα δίκαιά μου.”
“Μη θυμώνεις μαζί του, έχει κι αυτός τα δίκια του.”
Τύποιδίκιο(singular, nominative) · δίκια(nominative, plural) · δίκιου(genitive, singular) · δίκιων(genitive, plural) · δίκιο(accusative, singular) · δίκια(accusative, plural) · δίκιο(singular, vocative) · δίκια(vocative, plural) · δίκιο(neuter)