koˈa.zo
Ετυμολογίακοάζω < κοάξ + -άζω < αρχαία ελληνική κοάξ < (ηχομιμητική λέξη)
- κάνω κουάξ/κοάξ
“(για βάτραχο) φωνάζω”
“※ Κοπῆτε στάχυα, / σκασμὸς βατράχια, / καὶ μὴν κοάζετε... / μακρὰν συνάχια, / νεφρά, στομάχια, / ποὺ μὲ κολάζετε. (Γεώργιος Σουρής, Ο Φασουλής φιλόσοφος, Μέρος Δ΄”
Τύποικοάζω(present, first-person, singular) · κόαζα(imperfect, first-person, singular) · θα κοάζω(future, imperfect, first-person, singular) · να κοάζω(subjunctive, first-person, singular) · κοάζοντας(participle) · κοάζεις(present, second-person, singular) · κόαζες(imperfect, second-person, singular) · θα κοάζεις(future, imperfect, second-person, singular) · να κοάζεις(subjunctive, second-person, singular) · κόαζε(imperative, second-person, singular) · κοάζει(present, third-person, singular) · κόαζε(imperfect, third-person, singular) · θα κοάζει(future, imperfect, third-person, singular) · να κοάζει(subjunctive, third-person, singular) · κοάζουμε(present, first-person, plural) · κοάζαμε(imperfect, first-person, plural) · θα κοάζουμε(future, imperfect, first-person, plural) · να κοάζουμε(subjunctive, first-person, plural) · κοάζετε(present, second-person, plural) · κοάζατε(imperfect, second-person, plural)