piˈða.o
Ετυμολογίαπηδάω < (κληρονομημένο) αρχαία ελληνική πηδάω, πηδῶ
- κάνω άλμα συνήθως παρακάμπτοντας κάτι ενδιάμεσο
“λυγίζω τα πόδια μου και εκτινάσσομαι προς τα πάνω και τελικά είτε πέφτω πάλι στο ίδιο σημείο είτε σε άλλο σημείο” — (κατ’ επέκταση) πέφτω (από κάπου)
#**: πήδηξε από το μπαλκόνι στην αυλή και έσπασε το πόδι του
“παραλείπω κάτι που βρίσκεται ανάμεσα σε άλλα” — για λόγους συντομίας θα πηδήξουμε το δεύτερο κεφάλαιο και θα διαβάσουμε κατευθείαν το τρίτο
“αλλάζω θέμα συζήτησης ξαφνικά” — δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε αν πηδάς από το ένα θέμα στο άλλο
Τύποιπηδούσα(imperfect) · πήδαγα(imperfect) · πήδησα(aorist) · πήδηξα(aorist) · πηδιέμαι(passive) · πηδήχτηκα(passive, aorist) · πηδήθηκα(passive, aorist) · πηδηγμένος(passive, participle) · πηδημένος(passive, participle) · πήδηξα(aorist, first-person, singular) · θα πηδήξω(future, first-person, singular) · να πηδήξω(subjunctive, first-person, singular) · πηδήξει(infinitive) · πήδηξες(aorist, second-person, singular) · θα πηδήξεις(future, second-person, singular) · να πηδήξεις(subjunctive, second-person, singular) · πήδηξε, πήδηχ'(imperative, second-person, singular) · πήδηξε(aorist, third-person, singular) · θα πηδήξει(future, third-person, singular) · να πηδήξει(subjunctive, third-person, singular)