ˈfte.o
Ετυμολογίαφταίω < μεσαιωνική ελληνική φταίω < αρχαία ελληνική πταίω (κάνω κάποιον να παραπατήσει) με ανομοίωση του τρόπου άρθρωσης [pt < ft]
- είμαι υπαίτιος για κάποιο σφάλμα, κάτι δυσάρεστο ή αρνητικό
“Φταίω εγώ που στο είπα. (δεν έπρεπε να στο έχω πει)”
- κάνω κάποιο σφάλμα
“Ζητώ συγγνώμη, εγώ έφταιξα.”
Τύποιέφταιγα(imperfect) · έφταιξα(intransitive, aorist, passive) · φταίω(present, first-person, singular) · έφταιγα(imperfect, first-person, singular) · θα φταίω(future, imperfect, first-person, singular) · να φταίω(subjunctive, first-person, singular) · φταίγοντας(participle) · φταις(present, second-person, singular) · έφταιγες(imperfect, second-person, singular) · θα φταις(future, imperfect, second-person, singular) · να φταις(subjunctive, second-person, singular) · φταίει(present, third-person, singular) · έφταιγε(imperfect, third-person, singular) · θα φταίει(future, imperfect, third-person, singular) · να φταίει(subjunctive, third-person, singular) · φταίμε(present, first-person, plural) · φταίγαμε(imperfect, first-person, plural) · θα φταίμε(future, imperfect, first-person, plural) · να φταίμε(subjunctive, first-person, plural) · φταίτε(present, second-person, plural)