[muˈɲiɾ]
OriginDel latín moneō, monēre ("aconsejar", avisar").
- Llamar a participar en una junta, convocar a una reunión, en algunas cofradías.
- Llamar, convocar, gestionar o disponer un conjunto de personas o situaciones buscando un provecho personal, fraguando planes o intrigando.
Formshaber muñido(impersonal, infinitive) · muñendo(impersonal, gerund) · habiendo(impersonal, gerund) · muñido(impersonal, gerund) · muñido(impersonal, participle) · muño(first-person, singular, indicative, present) · muñes(second-person, singular, indicative, present) · muñís(second-person, singular, vos-form, indicative, present) · muñe(third-person, singular, indicative, present) · muñimos(first-person, plural, indicative, present) · muñís(second-person, plural, indicative, present) · muñen(third-person, plural, indicative, present) · muñía(first-person, singular, indicative, past, imperfect) · muñías(second-person, singular, indicative, past, imperfect) · muñías(second-person, singular, vos-form, indicative, past, imperfect) · muñía(third-person, singular, indicative, past, imperfect) · muñíamos(first-person, plural, indicative, past, imperfect) · muñíais(second-person, plural, indicative, past, imperfect) · muñían(third-person, plural, indicative, past, imperfect) · muñí(first-person, singular, indicative, present, perfect)