[uɾˈxiɾ]
- Dicho de una acción: instar o precisar su pronta ejecución o remedio.
- Dícese de la ley o de un precepto: Ser obligatoria con mandamiento de autoridad.
- Exigir algo a alguien con urgencia o apremia.
- Apurar a alguien para que realice una tarea.
Formashaber urgido(impersonal, infinitive) · urgiendo(impersonal, gerund) · habiendo(impersonal, gerund) · urgido(impersonal, gerund) · urgido(impersonal, participle) · urjo(first-person, singular, indicative, present) · urges(second-person, singular, indicative, present) · urgís(second-person, singular, vos-form, indicative, present) · urge(third-person, singular, indicative, present) · urgimos(first-person, plural, indicative, present) · urgís(second-person, plural, indicative, present) · urgen(third-person, plural, indicative, present) · urgía(first-person, singular, indicative, past, imperfect) · urgías(second-person, singular, indicative, past, imperfect) · urgías(second-person, singular, vos-form, indicative, past, imperfect) · urgía(third-person, singular, indicative, past, imperfect) · urgíamos(first-person, plural, indicative, past, imperfect) · urgíais(second-person, plural, indicative, past, imperfect) · urgían(third-person, plural, indicative, past, imperfect) · urgí(first-person, singular, indicative, present, perfect)