/tronu/, [t̪ro.nu]
OriginBorrowed from Spanish trono.
Formstronu(absolutive, indefinite) · tronua(absolutive, indefinite, singular) · tronuak(absolutive, indefinite, plural) · tronuok(absolutive, plural, proximal) · tronuk(ergative, indefinite) · tronuak(ergative, indefinite, singular) · tronuek(ergative, indefinite, plural) · tronuok(ergative, plural, proximal) · tronuri(dative, indefinite) · tronuari(dative, indefinite, singular) · tronuei(dative, indefinite, plural) · tronuoi(dative, plural, proximal) · tronuren(genitive, indefinite) · tronuaren(genitive, indefinite, singular) · tronuen(genitive, indefinite, plural) · tronuon(genitive, plural, proximal) · tronurekin(comitative, indefinite) · tronuarekin(comitative, indefinite, singular) · tronuekin(comitative, indefinite, plural) · tronuokin(comitative, plural, proximal)
Source: Wiktionary — CC BY-SA 4.0