/ʔin.ti.ˈhaː/, [ʔɪn̪.t̪ʰe̞.ɦɑː], [ʔɪn̪.t̪ʰe̞.ɦɑː]
ریشهBorrowed from Arabic اِنْتِهَاء (intihāʔ).
See the etymology of the corresponding lemma form.
- unhamzated form of انتهاء (“end”)
صورتهاentehâ(romanization) · انتهاها(plural) · انتها(singular) · انتها را، انتها رو (entehấ râ, entehấ ro^△)(colloquial, definite, direct-object, singular) · انتهاها را، انتهاها رو (entehâ-hấ râ, entehâ-hấ ro^△)(colloquial, definite, direct-object, plural) · انتهای(ezafe, singular) · انتهاهای(ezafe, plural) · انتهایی(definite, relative, singular) · انتهایی(indefinite, singular, stressed) · انتهاهایی(definite, plural, relative) · انتهاهایی(indefinite, plural, stressed) · انتهایم، انتهام (entehấyam, entehấm^△)(colloquial, first-person, possessive, singular) · انتهاهایم، انتهاهام (entehâ-hấyam, entehâ-hấm^△)(colloquial, first-person, possessive, singular) · انتهایت، انتهات (entehấyat, entehất^△)(colloquial, second-person, singular) · انتهاهایت، انتهاهات (entehâ-hấyat, entehâ-hất^△)(colloquial, second-person, singular) · انتهایش، انتهاش (entehấyaš, entehấš^△)(colloquial, possessive, singular, third-person) · انتهاهایش، انتهاهاش (entehâ-hấyaš, entehâ-hấš^△)(colloquial, possessive, singular, third-person) · انتهایمان، انتهامون (entehấyemân, entehấmun^△)(colloquial, first-person, plural) · انتهاهایمان، انتهاهامون (entehâ-hấyemân, entehâ-hấmun^△)(colloquial, first-person, plural) · انتهایتان، انتهاتون (entehấyetân, entehấtun^△)(colloquial, plural, second-person)