/ˈtempo/, [ˈt̪e̞mpo̞]
OriginBorrowed from Italian tempo.
Formstempo(nominative, singular) · tempot(nominative, plural) · tempo(accusative, nominative, singular) · tempot(accusative, nominative, plural) · tempon(accusative, genitive, singular) · tempot(accusative, genitive, plural) · tempon(genitive, singular) · tempojen(genitive, plural) · tempoa(partitive, singular) · tempoja(partitive, plural) · tempossa(inessive, singular) · tempoissa(inessive, plural) · temposta(elative, singular) · tempoista(elative, plural) · tempoon(illative, singular) · tempoihin(illative, plural) · tempolla(adessive, singular) · tempoilla(adessive, plural) · tempolta(ablative, singular) · tempoilta(ablative, plural)